Dodatki do gier są moim ulubionym, planszówkowym przekleństwem. Kupuję je na potęgę, a jednak tylko nieliczne z nich wielokrotnie trafiają na stół… Stąd też bardzo cenię sobie rozszerzenia, które prostymi i w gruncie rzeczy nieinwazyjnymi zabiegami potrafią znacząco odświeżyć rozgrywkę. Czytaj dalej
Starożytny Egipt to – obok Grecji i Rzymu – jedna z dawnych cywilizacji wyjątkowo często pojawiających się w grach planszowych. Specyficzny panteon, zwyczaje pogrzebowe oraz bogata- zachowana do dnia dzisiejszego – sztuka i architektura czynią z mieszkańców Czarnej ziemi wdzięczny temat dla wielu projektantów.
Czytaj dalej
Bajki, legendy, historyjki poważne lub przepełnione humorem, wierszyki i fraszki. Ponownie nie zawiedliście naszych oczekiwań zasypując skrzynkę mailową dziesiątkami zgłoszeń. Wybór był trudny, a noc krótka, lecz po burzliwej debacie ostatecznie zdecydowaliśmy komu przypadnie laur zwycięstwa… Czytaj dalej
Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: „Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu”. A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: „Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi”
(Biblia Tysiąclecia, Księga Rodzaju 11,1-5)
Czytaj dalej
Być może zauważyliście, że opublikowana niedawno recenzja Badaczy Głębin to dokładnie setny wpis naszego bloga. Zaczęliśmy wraz ze startem platformy, witając się z Wami tekstem na temat gry, która przez długi czas była naszym oczkiem w głowie. Chociaż okazała się inna, niż tego oczekiwaliśmy – dziś wraca, by spiąć klamrą półtorej roku grania i pisania pełna parą … Czytaj dalej
Dzisiejszą recenzję zaczynamy od zagadki – które miejsce w oceanie jest najbardziej suche?
Oczywiście głębinowa stacja badawcza … Tak wiem, to wyjątkowo suchy żart, ale jakim innym mógłbym otwierać recenzję najnowszej gry prawdziwego „Mistrza Sucharów” – władcy zębatek, pogromcy klimatu – Stefana Felda? Czytaj dalej
„Tash-Kalar to starożytna sztuka magicznej walki uprawiana na arenach i w koloseach znanego świata.
Tash-Kalar to również nazwa najstarszej i najsławniejszej areny, na której zrodziła się cała ta tradycja.
Tash-Kalar to wreszcie emocjonująca gra planszowa, która stawia przed graczami te same intelektualne wyzwania, z którymi przez wieki musieli sobie radzić pojedynkujący się magowie.” Czytaj dalej
Do turnieju dwunastu pół roku zgłosiłem się bez najmniejszej zwłoki. Wszak magiczne artefakty i fantastyczne kreatury to argumenty, którym domorosły czarownik nie może się oprzeć…
Wiedzcie, że nie żałuję – dwa lata dorywczego kształtowania żywiołów i krystalizowania energii upłynęły mi bardzo przyjemnie. Jak jednak pamiętacie – nie koncentrowałem się specjalnie na turnieju, w międzyczasie doglądając setki innych spraw. Oh nie zrozumcie mnie źle – magiczne współzawodnictwo jest sprawą arcyciekawą, lecz na dłuższą metę i to potrafi znużyć. Niemniej – co jakiś czas – z lubością poświęcałem kilka chwil swym magicznym obowiązkom…
Nie zdziwi Was zatem, że na informację o zmianie reguł turnieju zareagowałem natychmiast i to z niekłamanym zainteresowaniem.
Pozwólcie, iż jako samozwańczy przedstawiciel najwyższej kapituły, przedstawię Wam – adeptom sztuk magicznych, w formie syntetycznej i zrozumiałej, podstawowe punkty owych dekretów.
Kto wie, być może sami zastanawiacie się nad udziałem w turnieju?
Gwizdka za nami, prezenty rozdane, potrawy zniknęły ze stołów … jest jednak jeszcze coś na co czekacie – wyniki naszego świątecznego konkursu!
Doskonale wiemy, jak uciążliwe bywają oczekiwania więc, by nie trzymać Was w niepewności – mimo regulaminowych 7 dni roboczych – już dziś ogłaszamy dobrą nowinę dla 20 najlepszych! Czytaj dalej
Później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy od bramy Powroźniczej. Szedł pieszo, a objuczonego konia prowadził za uzdę. Było późne popołudnie i kramy powroźników i rymarzy były już zamknięte, a uliczka pusta. Było ciepło, a człowiek ten miał na sobie czarny płaszcz narzucony na ramiona. Zwracał uwagę. Czytaj dalej