Są gry, o których napisano już prawdopodobnie wszystko, co tylko można było napisać. Tytuły zasłużenie noszące miano klasyków wymagających przynajmniej przelotnego poznania. Pozycje unikatowe mimo lat na karku i dziesiątek potencjalnych następców. W przypadku Szoguna każde z trzech wcześniejszych zdań okazuje się prawdzie, jednak idę o zakład, że wielu z Was wciąż nie miało okazji zmierzyć się z najważniejszym dziełem Dirka Henna. Czytaj dalej
Wielkimi krokami zbliża się – krótszy niż zazwyczaj – lecz nadal majowy weekend. To idealna okazja, by wrócić z serią „Do plecaka” – prezentując pozycję w sam raz na wypad z rodziną. Tym razem będą to Wilki i owce (wraz z dodatkiem Grube ryby), gra wydawnictwa Granna, której staż na polskim rynku sięga 2006 roku, kiedy to pojawiła się jej pierwsza edycja. Autorem gry jest Philippe des Pallieres – twórca tytułów kierowanych przede wszystkim ku najmłodszym planszówkowiczom. Myślę jednak, że Wilki i owce spodobają się zarówno młodszym i starszym graczom.
Przekonajmy się, czy tym razem „wilki będzie syty i owca cała”. A ryby?… cóż… – one podobno głosu nie mają : ) Czytaj dalej
Do dobrych tematów zdecydowanie warto wracać, a mitologie oraz – ujmując periodycznie – starożytność, można śmiało do takich zaliczyć. Nic dziwnego, że nowe planszówki wpisujące się w mitologiczno-starożytny nurt pojawiają się rokrocznie na sklepowych półkach, kusząc mnie podobnych zapaleńców. Tym razem oczarowany oprawą oraz karcianym formatem sięgnąłem po Elizjum – jedną z najnowszych propozycji wydawnictwa Rebel.pl.
Czy duet Matthew Dunstan – Brett J. Gilbert istotnie zabiorą nas do planszowego raju? Czytaj dalej
Pewien grecki filozof powiedział niegdyś, że wszystko ulega ciągłym zmianom i to zmiana jest najistotniejszą cechą każdego bytu. Cóż, patrząc na otaczający nas świat nie sposób przynajmniej częściowo, nie zgodzić się z mądrością starożytnych. Wystarczy spojrzeć na najbliższe nam podwórko, by przekonać się, iż bez zmian również nasze ulubione hobby prędko zginęłoby śmiercią naturalną. Od lat obserwujemy ciągłe zmiany tematów, mechanik, formatów – wszystko po to, by przykuć uwagę nas – graczy. Czytaj dalej
Wiele musiałoby się w planszówkowym świecie zmienić, by słynna już „Trylogia żywieniowa” Uwe Rosenberga straciła wysokie miejsce w naszym prywatnym TOP najlepszych gier. Agricola, Le Havre i At the Gates of Loyang sprawiły, że każdego kolejnego tytułu spod ręki niemieckiego projektanta, wyczekujemy z niemałym kredytem zaufania. Czytaj dalej
Patrząc z perspektywy czasu na własną listę gier „uprzednio posiadanych”, prócz oczywistych zakupowych niewypałów dostrzegam na niej pewne prawidłowości. Są gry wtórne, za proste / trudne, o nieprzystępnym dla znajomych temacie, a także zwyczajnie wymagające zbyt dużych nakładów czasu. Najzwyczajniej świecie im dłużej gramy – tym bardziej klarowne stają się nasze wymagania wobec gier. Weźmy chociażby pierwszy z brzegu klasyk – mekkę gier cywilizacyjnych – Cywilizację autorstwa Vlaady Chvatila. Uwielbiamy każdą z dwóch partii, jakie uda się rozegrać w danym roku … Zgadza się – mimo wielkiej sympatii do wspomnianego tytułu trafia on na stół niezwykle rzadko i tylko dzięki absolutnemu geniuszowi wciąż opiera się sprzedaży. To gra długa, trudna w tłumaczeniu, a przy tym obfitująca w zasady, które uporczywie wylatują z głowy na tyle szybko, by przy kolejnej partii zmuszać do kartkowania instrukcji po raz enty. W problemie nie jesteśmy odosobnieni, co najwyraźniej coraz częściej dostrzegają autorzy gier – serwując nam np. tytuły typu „4X w godzinę”, opatrzone skróconymi i klarownymi instrukcjami lub zawierające dwa warianty gry. Z podobnego założenia wyszli Finowie odpowiedzialni za Wojnę Narodów – pierwszą satysfakcjonująca grę cywilizacyjną, której rozgrywka nie zabiera większej połowy dnia!
Piach, żwir i cement, nie straszne nam.
Mr House’a lubimy, nie jest sam.
Przez cały dzień, robota wre.
Mr House z przyjaciółmi, do pracy się rwie. Czytaj dalej
Tym razem – nieco wbrew wcześniejszym założeniom – postąpiliśmy w myśl zasady „Jak kocha, to poczeka”. Planowaliśmy rozwiązanie już w dzień po zakończeniu, a jednak z rożnych powodów zmusiliśmy Was do oczekiwania przez regulaminowe 7 dni …
Czytaj dalej
Jak doskonale wiecie od pomysłu na grę do jej ewentualnego wydania droga jest kręta i daleka. Prototypy, dziesiątki – ba setki testów, a także – co nie mniej ważne – przygotowanie ostatecznej, klarownej wersji zasad, które w formie instrukcji pokierują przyszłych graczy. Jako osoba bardzo często tłumacząca gry innym, wiem z autopsji jak diametralnie różne jest poznawanie zasad w tej formie od zwyczajowego odczytywania instrukcji. Używam skrótów myślowych, łączę fakty często rozrzucone na kilku stronach tylko po to, by słuchacz poznawał grę jako całość – powoli porastający treścią szkic, a nie zbiór klocków, z którymi w gruncie rzeczy nie wie co zrobić.
Nim jednak przystąpię do tłumaczenia sam muszę poznać zasady, wertując instrukcję, rozwiewając ewentualne niejasności z pomocą for itp. Mam świadomość, że od tego czy poprawnie odczytam reguły zależy nie tylko moje własne zdanie o danym tytule, lecz również to jak odbiorą go współgracze, a w przypadku recenzji – również czytelnicy … Czytaj dalej
Dziś walentynki, a czy można wyobrazić sobie lepszą okazję do zorganizowania konkursu na blogu „Pełną parą”, niż święto wszystkich par?
Doskonale wiemy, że grom planszowym nie można odmówić jednej rzeczy – sprawiają, że wspólnie spędzamy czas – główkujemy, rywalizujemy, ale przede wszystkim po prostu jesteśmy razem. Czytaj dalej