Adam "Pan_Satyros" Słowiński - w grach planszowych najbardziej cenię sobie mechanikę i klimat. Wallace czy Feld, strategia czy przygodówka, euro czy ameritrash - wszystko jedno, ważne by gra miała w sobie to coś, co nie pozwala odejść "ZnadPlanszy" :) Oczywiście mam swoich faworytów, którym poświęcę osobne wpisy na blogu.
Poza planszówkami interesuję się szeroko pojętym science-fiction (literatura, film, gry wideo), lubię od czasu do czasu pograć na PC , PS4, WiiU i N3DS, a gdy pogoda dopisuje wskakuję w dres by pobiegać.
Iwona Weber - W świat gier planszowych wciągnął mnie Adam. Od tamtego czasu gry towarzyszą nam niemalże na każdym kroku: w domu, podróży, na spacerze w parku. Po prostu zgrana z nas para :) Najbardziej lubię planszówki zaprojektowane w oparciu o mechanikę worker placement, a gdy brakuje mi gracza "do pary" umilam sobie czas łamigłówkami logicznymi lub anime.
Moją pasją jest również astronomia i świat współczesnej nauki. Jako członek Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii bezchmurne wieczory spędzam wpatrując się w nocne niebo.
Dodatki do gier są moim ulubionym, planszówkowym przekleństwem. Kupuję je na potęgę, a jednak tylko nieliczne z nich wielokrotnie trafiają na stół… Stąd też bardzo cenię sobie rozszerzenia, które prostymi i w gruncie rzeczy nieinwazyjnymi zabiegami potrafią znacząco odświeżyć rozgrywkę.
Starożytny Egipt to – obok Grecji i Rzymu – jedna z dawnych cywilizacji wyjątkowo często pojawiających się w grach planszowych. Specyficzny panteon, zwyczaje pogrzebowe oraz bogata- zachowana do dnia dzisiejszego – sztuka i architektura czynią z mieszkańców Czarnej ziemi wdzięczny temat dla wielu projektantów.
Bajki, legendy, historyjki poważne lub przepełnione humorem, wierszyki i fraszki. Ponownie nie zawiedliście naszych oczekiwań zasypując skrzynkę mailową dziesiątkami zgłoszeń. Wybór był trudny, a noc krótka, lecz po burzliwej debacie ostatecznie zdecydowaliśmy komu przypadnie laur zwycięstwa…
Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: „Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu”. A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: „Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której […]
Być może zauważyliście, że opublikowana niedawno recenzja Badaczy Głębin to dokładnie setny wpis naszego bloga. Zaczęliśmy wraz ze startem platformy, witając się z Wami tekstem na temat gry, która przez długi czas była naszym oczkiem w głowie. Chociaż okazała się inna, niż tego oczekiwaliśmy – dziś wraca, by spiąć klamrą półtorej roku grania i pisania pełna parą […]
Dzisiejszą recenzję zaczynamy od zagadki – które miejsce w oceanie jest najbardziej suche? Oczywiście głębinowa stacja badawcza … Tak wiem, to wyjątkowo suchy żart, ale jakim innym mógłbym otwierać recenzję najnowszej gry prawdziwego „Mistrza Sucharów” – władcy zębatek, pogromcy klimatu – Stefana Felda?
„Tash-Kalar to starożytna sztuka magicznej walki uprawiana na arenach i w koloseach znanego świata. Tash-Kalar to również nazwa najstarszej i najsławniejszej areny, na której zrodziła się cała ta tradycja. Tash-Kalar to wreszcie emocjonująca gra planszowa, która stawia przed graczami te same intelektualne wyzwania, z którymi przez wieki musieli sobie radzić pojedynkujący się magowie.”
Do turnieju dwunastu pół roku zgłosiłem się bez najmniejszej zwłoki. Wszak magiczne artefakty i fantastyczne kreatury to argumenty, którym domorosły czarownik nie może się oprzeć… Wiedzcie, że nie żałuję – dwa lata dorywczego kształtowania żywiołów i krystalizowania energii upłynęły mi bardzo przyjemnie. Jak jednak pamiętacie – nie koncentrowałem się specjalnie na turnieju, w międzyczasie doglądając setki innych spraw. […]
Gwizdka za nami, prezenty rozdane, potrawy zniknęły ze stołów … jest jednak jeszcze coś na co czekacie – wyniki naszego świątecznego konkursu! Doskonale wiemy, jak uciążliwe bywają oczekiwania więc, by nie trzymać Was w niepewności – mimo regulaminowych 7 dni roboczych – już dziś ogłaszamy dobrą nowinę dla 20 najlepszych!
Później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy od bramy Powroźniczej. Szedł pieszo, a objuczonego konia prowadził za uzdę. Było późne popołudnie i kramy powroźników i rymarzy były już zamknięte, a uliczka pusta. Było ciepło, a człowiek ten miał na sobie czarny płaszcz narzucony na ramiona. Zwracał uwagę.