• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Pełną parą
  • Podcast
  • Recenzje
  • Rozmaitości
  • Współpraca
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Gra o Tron: Gra karciana (LCG) – Klękajcie (na)rody Westeros!

12 listopada 2015/7 komentarzy/w Gry karciane, Recenzja/Autor Adam Słowiński, Iwona Weber

Przeglądając piętrzące się na półkach gry, czasami zadaję sobie pytanie – ile razy w nie zagrałem? 5, 10, a może 15? Przy kolekcji sięgającej grubo powyżej setki to całkiem niezłe wyniki. Jest jednak pewien gatunek, który od początku zajmuje szczególne miejsce w moim geekowskim sercu, zagarniając sobie znacznie więcej czasu i uwagi, niż jakakolwiek inna pozycja. Mowa o Living Card Games, czyli w skrócie LCG. Tak, tak – nie sądzę bym czymkolwiek Was zaskoczył, wszak to właśnie przy publikowanym lata temu cyklu LCGeek poznaliśmy się nieco lepiej. Informuję zatem, że od tamtego czasu zdążyłem dwa razy rozstać się z kartami, a następnie ponownie wpaść po uszy w „nałóg”, co dobitnie przekonało mnie, że tak chyba już być musi i od karcianek nie ucieknę (chociaż mój portfel bardzo by tego chciał).
Ostatecznie stanęło na tym, że jedynym LCGem o żelaznej pozycji w kolekcji pozostał Star Wars, jak się jednak okazuje do czasu …

Dokładniej rzecz biorąc, do czasu ogłoszenia restartu – słynnej wśród miłośników karcianek – Gry o Tron. Ten liczący sobie 13 lat tytuł, w ciągu swej długiej historii przeszedł od klasycznego modelu CCG, przez raczkujące LCG, po formę znaną nam z takich współczesnych pozycji jak Star Wars, czy Netrunner. Pierwsze LCGowe wydanie Gry o Tron zadebiutowało na rynku w roku 2008, czyli całe lata – doświadczeń w projektowaniu karciarek – temu. Sprawiło to, iż z biegiem czasu – mimo fantastycznych opinii krążących wśród wyjadaczy – wejście nowych zainteresowanych w obręb serii stawało się coraz trudniejsze. Przede wszystkim z racji nienawarstwiających się problemów z przejrzystością zasad tzw. timingu, czyli momentów, w których należało rozstrzygać efekty konkretnych kart. Mając na uwadze tę perspektywę, a wraz z nią wydane dotychczas 12 cykli małych dodatków (po 6 sztuk każdy), 6 dużych rozszerzeń oraz 34 strony FAQu, FFG ostatecznie zdecydowało się na reboot, ogłaszając drugą, znacznie odświeżoną edycję swej flagowej serii.

Sam należałem do tej grupy fanów uniwersum, którzy mimo szczerych chęci, nie byli w stanie wejść w tak obudowanego wyjątkami molocha, jakim stała się pierwsza edycja. I kiedy już wydawało się, że napięta do granic możliwości skarbonka nareszcie może odetchnąć z ulgą, zza oceanu dotarła wiadomość o wspomnianym restarcie. Wiadomość szczególnie ciekawa nie tylko ze względu na słabość do sagi George R.R. Martina, lecz również z racji mojego zainteresowania formatem LCG, jako takim. Mam tu na myśli – właściwie całkowitą – rezygnację z tworzenia Zestawu Podstawowego, w oparciu o karty występujące w kilku kopiach. Zamiast tego, w pudełku drugiej edycji GOTa znajdziemy niemal wyłącznie pojedyncze wzory, co ma niebagatelny wpływ zarówno na konstrukcję startowych talii, a dalej wrażenia z rozgrywek pojedynczym zestawem, jak i diametralnie zmienia (na plus) opłacalność zakupu kolejnych egzemplarzy „podstawki”. Stąd też i moja recenzja – jako posiadacza trzech zestawów – gdzieniegdzie będzie odnosić się do różnic, wnoszonych do gry przez dodatkowy Core Set. By jednak nie szatkować tekstu nachalnymi wtrąceniami, różnice wynikające z zakupu kolejnego pudełka, postanowiłem szczegółowo omówić w osobnym akapicie, sygnalizując w odpowiednich miejscach późniejsze rozwinięcie danej myśli. Sądzę, że taki układ treści pomoże początkującym – a to przede wszystkim do Was kieruję ten tekst – wybrać swoją własną drogą przez krainy Westeros.

Ruszajmy, wszak nadchodzi zima!

„Knowledge is a weapon, Jon. Arm yourself well before you ride forth to battle.” (Przygotowania)

Najpewniej nikt nie sięga po karcianego GOTa bez – przynajmniej szkicowego – zapoznanie się z materiałem źródłowym. Tym samym, o ile klimat jest tu wyczuwalny i istotny dla rozgrywki, tak nie widzę potrzeby, by w tej recenzji szeroko charakteryzować uniwersum i osoby dramatu. Starczy powiedzieć, że kierując poczynaniami najbardziej znanych rodów i stronnictw Westeros, z pomocą władzy, intryg i miecza, będziemy zabiegać o uzyskanie dominacji nad przeciwnikami (tutaj symbolizowanej przez żetony władzy, których 15 sztuk zapewni nam zwycięstwo).

Wszyscy doskonale wiemy, o co toczy się ta gra.

Wspomnianych stronnictw znajdziemy w pudełku aż osiem, co stanowi główną przyczynę – nadmienionego już – zredukowania liczby kopii niemal wszystkich kart, do jednej sztuki na wzór. Wszyscy obecni w pudełku Lordowie, Lady, wojownicy, czy szpiedzy reprezentują więc pełne spektrum liczących się sił, znanych z książkowej sagi. Są zatem Lannisterowie, Starkowie, Greyjoyowie, Baratheonowie, Martellowie, Tyrellowie, Targaryenowie oraz Nocna Straż.

Nie brak tu znajomych twarzy.

Każda z tychże talii to zestaw 18 kart, wśród których znajdziemy mniej lub bardziej znane postacie, charakterystyczne miejsca, przedmioty i wydarzenia związane z danym rodem lub frakcją. To przede wszystkim te cztery typy kart (postacie, miejsca, dodatki, wydarzenia) przypisane konkretnym rodom lub wstępujące bezfrakcyjnie – jako neutralne wraz z specjalną talią fabuły (o której szerzej napiszę niżej), będą przez nas używane w trakcie rozgrywek.

Jak w każdym LCG, chcąc rozpocząć zabawę należy wpierw przygotować talię, bądź – jak w przypadku GOTa – dwie talie. Tworzymy więc talię gracza, co przy podstawowym zestawie, a zatem tak ograniczonych zasobach kart konkretnego rodu, sprowadza się do wykorzystania jednej z 4 proponowanych przez instrukcję talii łączonych lub własnego mixu. W obu przypadkach, w jej skład zawsze wchodzą wszystkie wzory dwóch konkretnych frakcji, uzupełnione garścią „neutrali”, co w sumie daje ~40 kartowe talie. Taka talia stoi w sprzeczności z faktycznymi zasadami gry (np. turniejowymi), nie oznacza to jednak, że rozgrywka na zestawie podstawowym jest opcją wybrakowaną, czy co gorsza niegrywalną – nic bardziej mylnego. Owszem, niesie nieco inne wrażenia, wymaga skupienia się na innych aspektach, jednak daje nie mniej przyjemności (co wyjaśnię w osobnym akapicie, gdy już poznacie podstawowe zasady).

Następnie pozostaje wybór kart fabuły i stworzenie z nich osobnej, siedmiokartowej talii. Ta zajmuje w zasadach karcianej Gry o Tron miejsce szczególne, toteż przyjrzyjmy się jej trochę bliżej.

Talia kart fabuły, w przeciwieństwie do talii gracza, nie wymaga tasowania, bowiem z pośród kart wchodzących w jej skład, tę jedną używaną w danej rundzie, wybieramy wedle własnego uznania. Karty te reprezentują istotne wydarzenia, strategie, taktyki bądź rozkazy, których działanie będzie oddziaływać na graczy, aż do odkrycia kolejnej.

Każda z fabuł – poprzez odpowiednie wartości liczbowe – wpływa na kilka istotnych aspektów gry:

  • ekonomię, gdyż determinuje liczbę pobieranego złota – waluty gry,
  • inicjatywę, gdyż pozwala określić pierwszeństwo rozgrywania w bieżącej rundzie,
  • siłę roszczeń, przekładającą się na efektywność rzucanych przeciwnikowi wyzwań (o czym szerzej niżej)
  • rozmiar ręki, bowiem określa jak wiele kart wolno nam zachować pod koniec rundy.

Prócz wyżej wymienionych, wybrana karta zazwyczaj posiada również specjalny i unikatowy dla siebie efekt, który może zmienić zasady w całej rundzie lub też zadziałać jednorazowo, w konkretnym momencie. Efekty te dotykają niemalże każdego z aspektów rozgrywki – od manipulowania przedstawionymi wyżej wartościami, przez przeszukiwanie talii, po niszczenie jednostek. Jedyną granicą wydaje się być wyobraźnia i zdrowy rozsądek projektantów kolejnych kart.

Statystyki i efekty fabuł pozwalają reagować na zmienną sytuację podczas gry.

Nawet nie znając meandrów rozgrywki, znaczenie talii fabuły wydaje się niebagatelne dla jej przebiegu. W żadnym z poznanych przeze mnie LCGów, gracz nie mógł tak płynnie zmieniać podstawowych parametrów swojej „połowy stołu”. Nie mamy stałej wartości dochodu, pojemności ręki, a inicjatywa zmienia się jak w kalejdoskopie…  Już to poczucie elastyczności jest jedną z cech omawianego tytułu, dla której warto się z nim zaznajomić.

„And who are you, the proud lord said, That I must bow so low?” (Mechanika)

Dwie niezależnie tworzone talie, to nie ostatnia cecha wyróżniająca GOTa na tle innych LCGów. Tytuł ten – moim zdaniem jako jedyny w gatunku – może poszczycić się równorzędnymi pod względem grywalności, dwoma trybami zabawy: dwuosobowym Pojedynkiem oraz wieloosobowym Starciem. Na początek – by poznać ogólne założenia przyświecające rozgrywce – przyjrzyjmy się pojedynkom, które jak sugeruje nazwa naszego bloga, były dla mnie szczególnie istotnym wariantem.

Posiadając gotowe talie gracza i fabuły możemy przystąpić do rozgrywki, by już na samym jej początku spotkać się z kolejnym, specyficznym dla GOTa elementem. Otóż nie zaczynamy tu z pustym stołem! Na samym początku każdy z graczy ma możliwość wyłożenia (z pewnymi restrykcjami) kart o łącznej wartości 8 sztuk złota. Typowe karciankowe otwarcie to tutaj nie tylko silna ręka, lecz odpowiednio zaplanowane karty startowe na stole. Dopiero po wyłożeniu i odkryciu tychże, przechodzimy do pierwszej rundy i inicjującej ją fazy fabuły.

Znaczenie kart fabuły zarysowałem już wyżej, teraz zestawmy je z istniejącym już układem startowym oraz świeżo dobraną ręką. „Czy lepiej bym zaczynał wcześniej i atakować jako pierwszy, czy może moje postacie czerpią większe korzyści pozostając defensywie, a zatem warto tym razem skupić się na większym zysku – kosztem inicjatywy?” Tego typu pytania towarzyszą każdej z rund, a przecież pod uwagę musimy wziąć również potencjalny wybór przeciwnika. Blef oraz czytanie „wroga” jest tu nie mniej istotne niż w osławionym Netrunnerze – wszak wybrane na trwającą rundę karty fabuły, odsłaniamy równocześnie.

Inicjatywa to jeden z kluczowych elementów planowania tury.

Ustaliwszy kolejność przebiegamy przez krótką fazę dobierania, gdzie standardowo uzupełniamy rękę o dwie karty, by następnie – zgodnie z inicjatywą – rozegrać etap mobilizacji. To w tym momencie do gry wchodzi większość postaci, miejsc i dodatków (pomijając wszystkie te, których specjalne zdolności / słowa kluczowe prawią inaczej). Część kart zostanie zagrana z ręki, za posiadaną walutę, inne wprowadzimy kartami wydarzeń lub za sprawą dotychczas zagranych dodatków, miejsc i postaci. W tym ostatnim przypadku spotkamy się z dość istotną dla rozgrywki mechaniką wyczerpywania kart, nazwaną tu „klękaniem„.

Każda z kart zagranych na stół (postać, miejsce, dodatek) występuje w jednym z dwóch stanów „stoi” bądź „klęczy”, co obrazuje jej gotowość lub wyczerpanie. Wiele z kart posiada zdolności jasno odwołujące się do tychże stanów – dla przykładu są takie, które wymagają uklęknięcia, by przynieść konkretny zysk w postaci złota, kart, najróżniejszych zniżek, a nawet możliwości wstania inną z kart. Znajdziemy też karty wydarzeń odnoszące się do kart własnych lub przeciwnika o konkretnym statusie itd. W GOTcie zdolności bardzo wyraźnie się zazębiają i to w powstających między nimi zależnościach jawi się siła tego tytułu. Oczywiście w przypadku gry na jednym zestawie zazębianie to będzie nieco bardziej kontekstowe, jednak o tym szerzej napisze niżej.

Zdolności zazębiają się i świetnie oddają ducha powieści.

Zagrywanie kart w fazie mobilizacji – tak jak i w ciągu całej rozgrywki –  przebiega z wykorzystaniem okien akcji, które szczegółowo wskazano na schemacie zawartym w Kompletnej księdze zasad. Tam też opisano wszystkie możliwe momenty, w których przeciwnik ma okazję wciąć się w nasze działania, zagrywając karty wydarzeń lub odpalając akcje zagranych wcześniej kart (o ile ich opis zezwala na użycie w danej fazie). Tak szczegółowy plan rundy wydaje się być remedium na wspomniane we wstępie nieścisłości, których przez lata dorobiła się pierwsza edycja. Naturalnie, ponownie to czas pokaże, czy jest to rozwiązanie wysterczające, jednak na ten moment wszystko wydaje się być bardzo klarowne.

Zakończenie mobilizacji przez obu graczy sprawia, iż rozpoczynamy najbardziej zaciętą część każdej rundy – fazę starć, czyli kwintesencję rozgrywki. Zakładając, że nie działa na nas żaden ze specjalnych efektów kart gracza lub kart fabuły, w jednej fazie starć możemy zadeklarować maksymalnie trzy wyzwania – po jednym z każdego typu:

  • Wyzwanie militarne – pozwoli nam zaatakować przeciwnika, a po uzyskaniu sukcesu zmusić go do zabicia zagranych kart postaci;
  • Wyzwanie intrygi – uszczupli zasoby przeciwnika, gdyż wygrana zmusi go do odrzucenia kart z ręki;
  • Wyzwanie władzy – w sposób bezpośredni przyczyni się do naszej wygranej, odbierając przeciwnikowi żetony symbolizujące władzę i wpływy.

Bez względu na typ wyzwania, jego deklaracja zawsze wygląda tak samo – wybieramy postacie posiadające odpowiedni symbol wyzwania, klękamy nimi, co pozwala użyć ich zsumowanej siły przeciwko oponentowi, ten zaś – jeżeli nie chce ponieść, wymienionych wyżej, przykrych konsekwencji, musi klęknąć obrońcami o pasującym symbolu wyzwania z siła przebijającą to, co sami zadeklarowaliśmy. Naturalnie pomiędzy poszczególnymi etapami mamy kilka okien akcji, które pozwalają na zagranie wydarzeń i aktywację zdolności, co w każdej z rund  nieco ubarwia ów schemat – ataku i obrony.

Podobnie jak wszystkie pozostałe fazy, tak i starcia rozgrywane są zgodnie z inicjatywą – od początku, aż do końca. Co oznacza, że kolejny gracz będzie miał możliwość deklarowania jakichkolwiek wyzwań, dopiero po pełnym rozpatrzeniu tury przez przeciwnika. Takie podejście do rozgrywki sprawia, iż walka o inicjatywę w istotnych dla nas rundach stanowi jeden z podstawowych elementów realizowania strategii.

Powodów jest tu kilka:

  • postać, by atakować lub bronić się musi „stać”, zaś po wykonaniu jednej z tych czynności automatycznie „klęka” (chyba, że jej zdolność wskazuje inaczej),
  • postacie atakujące / broniące się wstają dopiero po całkowitym rozpatrzeniu fazy starć obu graczy,
  • atak niebroniony (tzn. taki, w którym nie wystawiliśmy żadnego obrońcy) – poza konkretnym efektem wygranego wyzwania – przynosi przeciwnikowi dodatkowe żetony władzy,
  • siła efektu wywartego przez zwycięskie wyzwanie na przeciwniku to tzw. poziom roszczeń. Ten wynika z karty fabuły uzupełnionej o ewentualne modyfikatory, co oznacza, że bez dodatkowych kart specjalnych, naginających podstawowe reguły – nie zgładzimy więcej niż jednej postaci przeciwnika, nie odrzucimy więcej niż jednej karty itd.

Z sumy czterech wyżej wymienionych punktów wyłania się istota rywalizacji w fazie starć. Chcąc atakować – zazwyczaj musimy klęknąć, a klęcząc nie będziemy mogli się bronić, gdy kolej ataku dotrze do przeciwnika. Stąd też jedną z najistotniejszych decyzji w fazie ataku jest określenie, którymi z jednostek ów atak przeprowadzimy i do jakich wyzwań je przypiszemy. Z drugiej strony – jako obrońca – niejednokrotnie nie jesteśmy w stanie w pełni wybronić każdego z typów wyzwań, gdyż w takiej sytuacji zabrakłoby nam postaci do walki. A zatem w defensywie naszym zadaniem jest – z grubsza – racjonalne szacowanie strat i określanie momentów, w których możemy opuścić gardę, by później móc kontratakować. Oczywiście nie zawsze jesteśmy skazani na takie rozterki – od tego w nasze ręce oddano kilkadziesiąt wzorów kart, by umiejętnie wykorzystywać ich zdolności, ograniczając niekorzystne efekty wyczerpania postaci. Mam pełną świadomość, że na papierze wszystko to może wydawać się złożone, jednak w rzeczywistości ze świecą szukać tak emocjonującej i dynamicznej walki, jak ta oferowana przez drugą edycję GOTa.

Pisząc o starciach nie sposób pominąć kolejnego elementu gier karcianych, który w przypadku GOTa został podzielony na dwoje, mianowicie stosu kart odrzuconych. Ów klasyczny również występuje, jednak prócz niego zasady przewidują osobny, przeznaczony wyłącznie dla kart zabitych. Żadna z postaci na tymże stosie nie może wrócić do gry – cóż, jak mawiała Cersei Lannister „When you play the game of thrones, you win or you die. There is no middle ground„. Niemniej – podobnie jak w książkach – istotne postacie mogą uniknąć śmierci (przynajmniej przy kilku pierwszych okazjach), jeśli tylko gracz posiada w grze ich duplikaty. Zasada ta – z racji pojedynczych sztuk wszystkich kart postaci – praktycznie nie obowiązuje podczas rozgrywek toczonych taliami podstawowymi, zatem by dowiedzieć się nieco więcej na temat tej niebanalnej i istotnej dla serii mechaniki, zachęcam do lektury jednego z późniejszych akapitów.

Charakteryzując uczestnictwo w wyzwaniach starłem się zaakcentować, jak istotne jest uzyskiwanie zamierzonych efektów, przy jednoczesnym minimalizowaniu liczby klęknięć. Takie podejście procentuje bowiem w fazie dominacji, gdzie gracz o wyższej sumie siły stojących postaci oraz pozostałego złota, uzyska dodatkowe żetony wpływów, przybliżające go do wygranej.

Ostanie dwie fazy stanowią element niemal wyłącznie porządkowy i są interesujące jedynie z perspektywy konkretnych zdolności, działających kontekstowo na danym etapie. Są to odpowiednio faza wstawania, gdzie – jak nazwa wskazuje karty wracają do pozycji stojącej oraz faza podatków, kiedy to pozbywamy się resztek złotego kruszcu i redukujemy liczbę kart na ręce, do tej określanej zagrana fabułą.

Tym sposobem runda dobiega końca, zaś my stajemy przed wyborem kolejnej karty fabuły…

(powyższy film instruktażowy, przygotowany przez wydawcę, świetnie obrazuje to, co starałem się skomentować w tej części recenzji)

„Clash of Kings” (Tryb wieloosobowy)

O tym, że esencją Pieśni lodu i ognia są nieustające spiski, knowania i nietrwałe sojusze, nie trzeba chyba nikomu przypominać. Tym bardziej cieszy, że tak istotną cechę uniwersum wykreowanego przez R.R.Martina udało się odbić w zasadach gry wieloosobowej. Podstawowe reguły Starcia – bo tak nazwano ów tryb – nie odbiegają w istotny sposób od tego, co poznaliśmy wyżej, jednak kilka drobnych szlifów sprawia, iż wrażenia czerpana z partii w liczniejszym gronie są diametralnie inne od pojedynków. Starczy powiedzieć, że talia stworzona na potrzeby rozgrywek dwuosobowych, może okazać się kompletnie bezużyteczna w starciu… Wszystko to za sprawą kart tytułów, których w pudełku znajdziemy sześć.

W każdej z rund, po ustaleniu porządku rozgrywania, gracze kolejno – w tajemnicy – wybierają tytuł na bieżący etap rozgrywki. Każdy z tytułów cechuje się specjalną zdolnością, pasywnym modyfikatorem, a także (poza jednym) dwojako odnosi się do kilku pozostałych – wspierając je lub rywalizując z nimi o dominację. W toku rozgrywki – w związku ze wspomnianymi zależnościami – część graczy nie będzie mogła występować przeciw sobie z wyzwaniami, bądź przeciwnie, wyzywając konkretnego przeciwnika – w przypadku wygranej – zdobędzie dodatkowe wpływy. Najważniejszą cechą łączącą wszystkie zależności miedzy tytułami jest brak wymuszonej zasadami współpracy. Dla przykładu Starszy nad szeptaczami wspiera Królewskiego namiestnika, lecz ten nie odwzajemnia tej więzi, domyślnie wspierając Starszego nad prawem. Rozumiecie już co mam na myśli – jedynie nietrwałe sojusze, zawierane ponad regułami gry – na zasadzi umów słownych – mogą w jakimś stopniu zagwarantować nam wzajemność w ograniczeniu agresji.

Tytuły, knowania, zależności – wszystko kręci się wokół tronu.

Spoglądając na wspomniane 6 kart wciąż nie mogę wyjść z podziwu, jak niewielkimi zmianami udało się tak diametralnie wpłynąć na wrażenia czerpane z rozgrywki. To jeden z najciekawszych sposób na skalowanie, z jakim miałem do czynienia w karciankach.

„Power resides where men believe it resides. No more and no less.” (Jeden czy dwa zestawy?)

Dotarłszy aż tutaj znacie już podstawowe mechanizmy obu trybów gry i moje zdanie na ich temat. Czas najwyższy skonfrontować zabawę jednym zestawem podstawowym ze zmianami wprowadzanymi poprzez dodanie do kolekcji drugiego pudełka.

Punkt 1: Możliwość wykorzystania mechaniki duplikatów.

Dla graczy turniejowych zakup kolejnych pudeł to przede wszystkim tworzenie własnych – legalnych w świetle zasad – talii. O tym oczywiście też wspomnę, jednak wpierw chciałbym opisać podstawowy powód, dla którego warto zakupić drugi core set również z perspektywy domowego grania. Nim jednak przejdziemy do sedna, trzeba scharakteryzować pojęcie pojawiającego się już w tekście, lecz celowo nie rozwijane – duplikat.

Za duplikat uznajemy kartę unikatową (czyli opatrzoną specjalnym symbolem), której druga kopia lub wersja jest już obecna na stole. W takim przypadku nowa karta nie zostaje zmobilizowana na normalnych warunkach, a bez ponoszenia kosztu umieszczana jest pod tą już zagraną. Mechanika ta ma zapobiec sytuacjom, w których na stole pojawiłby się np. drugi Rob Stark, czy trzeci Tyrion Lannister. Duplikaty podłożone pod kartami postaci są odrzucane w momencie, gdy posiadająca je postać miałaby zginąć. W ciekawy sposób obrazuje to determinację i waleczność najważniejszych dla sagi bohaterów. Zasada ta jest bardzo istotna z perspektywy konstrukcji całej gry, gdyż bohater (i mam tu na myśli nazwę karty, nie konkretny wzór!), który raz trafi na stos kart zabitych, nigdy nie może wrócić na planszę, nawet gdy na ręce mamy kolejną kopię/wzór jego karty.

Jak widać tworzenie talii w oparciu o kilka zestawów (a dalej również dodatków), daje znacznie szersze możliwości planowania strategicznego od na wskroś taktycznych rozgrywek,  oferowanych przez pojedynczą podstawkę. Szansa uchronienia kart istotnych dla talii przed odrzuceniem, pozwala stworzyć trwalsze kombinacje i między innymi na nich budować strategię.

Punkt 2: Własne „legalne” talie, czyli deckbuilding

Dysponując jednym lub dwoma dodatkowymi zestawami sami tworzymy talię, która w przeciwieństwie do naginających zasady talii podstawowych powinna:

  • liczyć minimum 60 kart,
  • które to muszą odpowiadać wybranej karcie stronnictwa, ewentualnie być neutralne,
  • zaś łączenie rodów jest w niej możliwe wyłącznie poprzez kartę Agendy i to na ściśle określonych zasadach – tzn. z pominięciem kart lojalnych wobec stronnictwa, którego agendę wybraliśmy. Symbole lojalności noszą karty szczególnie ważne i charakterystyczne dla danego stronnictwa. Dla przykładu – Tywin Lannister nigdy nie będzie mógł opuścić Lannisterów, by wesprzeć inny ród – jest kartą lojalną, zaś już taki Tyrion nie, zatem bez problemu użyjemy go we własnej talii opartej o dowolny inny ród, jeśli tylko wybierzemy za Agendę – Sztandar Lannisterów.

Jak pamiętamy, talie podstawowe łamią zasady tworzenia talii w dwojaki sposób: są zbyt małe (~40 kart) i mieszają „lojalki” dwóch rodów. Nie jest to specjalnie uciążliwe, gdy nie zna się innej formy GOTa. Wtedy to pojedyncze występowanie każdej z kart sprawia, iż musimy całkowicie wykorzystać dociąg, uważnie przeglądając opisy kart trafiających na rękę – drugiej szansy nie będzie. Z początku może to nieco spowalniać rozgrywki, jednak w ostatecznym rozrachunku sprawia, iż podstawka, mimo że ekstremalnie taktyczna i nieco bardziej losowa, może pochwalić się nie małą regrywalnością.

Graczom, którzy cenią sobie bardziej strategiczne podejście polecamy zakup drugiej podstawki. Pozwoli to np. na tworzenie w pełni grywalnych , frakcyjnych monotalii, które dzięki oparci się o ~40 kart jednego rodu, skorzystają z opisanej wyżej zasady duplikatów, wynosząc rozgrywkę na zupełnie nowy poziom. To, pospołu z możliwością wykorzystywania agend oraz nareszcie – okazją do w pełni dowolnego wybierania spośród gamy kart fabuły, po kilkudziesięciu podstawowych partiach, okaże się zastrzykiem świeżości nie do przecenienia. Celowo podkreśliłem tu jednak wagę ogrania zestawu podstawowego, gdyż GOT – w swojej strukturze opartej na tworzeniu dwóch zazębiających się talii – jest tytułem o deckbuildingu znacznie bardziej wymagającym niż np. Star Wars czy Inwazja. Z tego właśnie powodu wcześniejsze zaznajomienie się z działaniem kart – jakim bez wątpienia jest solidne ogranie podstawki – stanowi obowiązkowe i satysfakcjonujące szkolenie dla nieco mniej ogranych LCGeeków.

Punkt 3: Rozgrywki w gronie szerszym niż 4 osoby

Wspomniane – proste do przygotowania – monotalie, powstałe w wyniku połączenia dwóch zestawów, są również materiałem nie do przecenienia w przypadku chęci rozegrania partii w gronie szerszym niż 4 osoby, co przy jednym zestawie jest zupełnie niemożliwe.

Jeden, czy kilka zestawów? Zależy czego oczekujecie.

Wniosek: Zestaw podstawowy daje świetne wrażenie zamkniętej gry, która jednak rządzi się swoimi nieco zmodyfikowanymi zasadami i ograniczeniami. Z tego względu nie polecam zakupu kilku zestawów z marszu, gdyż takie podejście jedynie zepsuje Wam zabawę w poznawanie unikalnych wzorów kart, których mamy tu na start wyjątkowo wiele. Warto poczekać, nacieszyć się tym co dostajemy w pudełku, by później sięgnąć po kolejną podstawkę w charakterze dodatku, realnie podwajającego liczbę posiadanych przez nas kart, a więc i możliwości. Z perspektywy wieloletniego LCGeeka, sposób w jaki FFG przygotowało ten Core Set jest absolutnie najsensowniejszym podejściem do karcianek tego gatunku. Gracze początkujący i średnio zaawansowani otrzymują grywalny produkt, a kolekcjonerzy i profesjonaliści – przy zakupie kolejnych zestawów – płacą wyłącznie za przydatne karty. Podsumowując, jedynymi powodami, dla których warto pomyśleć o zakupie kilku zestawów już na wstępie przygody z GOTem jest podejście turniejowe lub chęć rozgrywania partii w gronie szerszym niż 4 graczy.

„Hodor?” (Kilka zdań o wykonaniu)

Mając styczność z pięcioma różnymi seriami LCG muszę stwierdzić, że od strony jakości wykonania niewiele się tu zmienia. Karty nadal są dość cienkie i jeśli mamy uczulenie na ich zużywanie, powinniśmy pomyśleć o koszulkach. Żetony zaś – jak we wszystkich grach tego wydawcy – wyglądają świetnie, lecz przy częstym obracaniu w dłoniach mogą ulec przetarciu, toteż warto posłuchać rad babci i nie bawić się pieniędzmi – nawet jeśli w grę wchodzą złote smoki.

O ile od strony jakości, w stosunku do innych LCGów, niewiele się w przypadku GOTa zmieniło, tak w dwóch kwestiach tytuł ten wpisując się nową politykę wydawniczą FFG. Po pierwsze elementy zapakowano w znacznie mniejsze niż dotychczas pudełko (znane już chociażby z Podboju), po drugie zaś zasady podzielono na dwie instrukcje (wstępną i pełną), co znacznie ułatwia naukę gry. Te zmiany odnotowuję wyraźnie na plus.

Ostatnią kwestią wartą poruszenia jest szata graficzna, która i tym razem prezentuje się okazale. Owszem, starzy fani mogą narzekać na nieco bardziej krzykliwą i cukierkową estetykę awersów, jednak grafiki takich autorów jak Morano oraz fantastyczne rewersy nie pozwalając myśleć o drugiej edycji inaczej, niż w superlatywach.

„Winter is coming” (Podsumowanie)

Wpatruję się w napisane wyżej słowa i zastanawiam, jak to wszytko podsumować inaczej, niż trywialnym – „Lubicie książkowego GOTa – sprawdźcie karcianego”. Naprawdę nie sposób w kilku zdaniach oddać fantastycznych wrażeń, jakich dostarcza nam rozgrywka. Zauważcie, że kupując już jeden zestaw otrzymujemy cztery grywalne talie podstawowe i aż osiem –  znanych z kart powieści – stronnictw. To niespotykane na skalę LCG podejście sprawia, iż startowa pula kart zapewni bardzo wiele unikalnych rozgrywek. Z tego samego powodu, ewentualny, późniejszy zakup drugiego zestawu odda w nasze ręce aż osiem, zupełnie inaczej działających talii, a zatem z  perspektywy ceny – jest dodatkiem idealnym. Oczywiście piszę to wszystko z myślą o czytelnikach, którzy nie mają na uwadze występów turniejowych, a recenzowany tytuł chcą traktować raczej na zasadzie elastycznej „planszówki”, niźli gry kolekcjonerskiej. W przypadku tych drugich sprawa jest i zawsze była jasna – z tego lub innego powodu – kupią wszystko, zatem na nic im mój komentarz ;)

Zagraj o tron!

Bez względu na to, ile egzemplarzy zakupicie, GOT pozwoli Wam rozegrać dziesiątki pojedynków i starć pomiędzy najbardziej znanymi rodami świata Westeros. Każda z potyczek obfitować będzie w wiele drobnych decyzji, oferując zarazem rzadko spotykaną w karciankach elastyczność działania, zapewnianą przez karty fabuły. Jeżeli tylko szukacie solidnej pozycji, która poza udanym trybem dwuosobowym, pozwoli zasiąść do stołu w szerszym gronie, bez wahania Zagrajcie o Tron!

  • WYKONANIE: 9/10

    + jak zwykle piękne grafiki

    + poręczne pudełko

    + świetnie przygotowana polska wersja i instrukcja

    +/- dizajn kart nie każdemu się spodoba

    – podatne na ścieranie żetony

    – dość cienkie karty

  • MECHANIKA: 10/10

    + KLIMAT! (zdolności kart)

    + wysoka regrywalność dzięki ośmiu stronnictwom

    + rozgrywka elastyczna i bogata w decyzje, dzięki karton fabuły i mechanice trzech typów wyzwań

    + świetne skalowanie

    + przystępne jak na LCG zasady (trudniejsza od SW, łatwiejsza od Netrunnera)

    + przystępny dla portfela układ kart w zestawie (pojedyncze sztuki)

    +/- wymagający deckbuilding

    – drugi zestaw niezbędny do poznania pełnej mechaniki gry (duplikaty, większa kontrola)

  • OCENA

    Zestaw podstawowy: 8/10

    Gra w perspektywie serii: 10/10

    Po kilkunastu latach karciany lew wciąż ma pazury, długie i ostre, jak jeszcze nigdy dotąd!
    Nowa edycja Gry o Tron czerpie garściami z pierwowzoru, nie popadając przy tym w – zbyteczne dziś – utrudnienia i archaizmy. To świetnie zapowiadający się początek dla serii, a także w pełni grywalny, zamknięty zestaw podstawowy.

Trzeci Zestaw podstawowy do zamówienia dorzucił sklep TrzyTrolle – dziękujemy! 

 

0 Udostępnień
Tagi: Galakta, Game of Thrones, Gra o tron, LCG
https://pelnapara.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/17/2015/11/DSC_3410.jpg 1472 1980 Adam Słowiński, Iwona Weber http://pelnapara.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/17/2022/05/znadplanszy-pelnapara-2.png Adam Słowiński, Iwona Weber2015-11-12 20:50:512021-01-16 19:14:16Gra o Tron: Gra karciana (LCG) – Klękajcie (na)rody Westeros!
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
KONKURS: Gwiazdka z Pełną Parą – Edycja 2014
Świąteczny poradnik prezentowy PełnejPary – Edycja 2014
ZWYCIĘZCY KONKURSU: Gwiazdka z Pełną Parą 2014
LCGeek #7.1: Rozwiązanie konkursu na projekt karty
Świąteczny poradnik prezentowy Pełnej Pary – Edycja 2021
Android: Netrunner – z przeszłości w przyszłość
Świąteczny poradnik prezentowy PełnejPary – Edycja 2015
LCGeek #2: Świt Żywych Karcianek
https://www.facebook.com/ZnadPlanszyPelnaparahttps://www.youtube.com/c/ZnadPlanszyPełnąparą/http://boardgamegeek.com/user/pan_satyroshttp://pelnapara.znadplanszy.pl/kontakt/


Adam Słowiński & Iwona Weber Słowińska

Od lat tworzymy zgraną parę, po uszy zakochaną w nowoczesnych grach planszowych i karcianych. Nasza przygoda zaczęła się od wspólnego zainteresowania prozą i osobą mistrza Lovecrafta. To dzięki pokrętnym zasadom Horroru w Arkham trafiliśmy na planszówkowe fora i portale. Dziś większość wolnego czasu poświęcamy na odkrywanie nowych, interesujących mechanicznie gier, studiowanie instrukcji i wertowanie newsów z planszowego świata. Z pomocą platformy ZnadPlanszy mamy zamiar dzielić się z Wami naszymi przemyśleniami, opiniami, a przede wszystkim pasją.

Pełną parą


  • YouTube

    Nasz kanał YouTube

  • Spotify

    Nasz podcast w Spotify

  • iTunes

    Nasz podcast w iTunes

  • RSS

    RSS do podcastu


Naszych gier pilnują

Pierwsze duże zamówienie na KSie, jedna z najbardz Pierwsze duże zamówienie na KSie, jedna z najbardziej wyczekiwanych przez nas gier w całej planszowej przygodzie, niespełnione obietnice, 5 lat liczenia na poprawki i nareszcie jest – Massive Darkness 2, a wraz z nim patronat medialny oraz ostatni odcinek naszego podcastu 🎙️👫👋

Jak zwykle znajdziecie nas na YouTube, Spotify i w większości Apek 😊

#massivedarkness #patronat #podcast #cmon #portalgames #gryplanszowe #boardgames #pelnapara
"Niebiosa zapłaczą płomiennymi łzami [...]" #mass "Niebiosa zapłaczą płomiennymi łzami [...]" 
#massivedarkness #portalgames #cmon #gryplanszowe #boardgames #patronatmedialny #pelnapara #podcast
Tegoroczny 🎉 Dzień Gier Planszowych 🎉 świętujemy k Tegoroczny 🎉 Dzień Gier Planszowych 🎉 świętujemy kończąc ogrywanie Massive Darkness 2 🔥 
Recenzję, która będzie zarazem pożegnalnym materiałem Pełnej pary (na czas bliżej nieokreślony), nagramy w ten weekend 🎙️ 

Do usłyszenia! 👋 👫 🦔

#dziengierplanszowych #massivedarkness #patronat #portalgames #cmon #podcast #gryplanszowe #boardgames #pelnapara
Nim zgasimy światło i zapadnie Ciemność, opowiemy Nim zgasimy światło i zapadnie Ciemność, opowiemy Wam o jeszcze jednym, dość Massywnym tytule... 😈👼

... który objęliśmy patronatem 🔥
 (to chyba trochę "spoiler" 🤔😅)

Fani Diablo III - szykujcie portfele, przedsprzedaż już trwa! 💸

#massivedarkness #cmon #portalgames #pelnapara #patronatmedialny #gryplanszowe #boardgames #podcast
Dziś za oknem 🌧️ więc w oczekiwaniu na okienko pog Dziś za oknem 🌧️ więc w oczekiwaniu na okienko pogodowe nie marnujemy czasu 🦔 ⚔️ 😅

#muduko #sporobor #pelnapara #urlop #prague #dongiovannihotel #grykarciane #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #znadplanszy
🐘 Ark Nova 🐒 już u nas, a tymczasem my pakujemy wa 🐘 Ark Nova 🐒 już u nas, a tymczasem my pakujemy walizki na urlop 🙈 ale, ale - patronat rządzi się swoimi prawami, zatem pierwszą partię w polskiej wersji... rozegramy w Czechach 😅

#arknova #patronatmedialny #pelnapara #portalgames #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #znadplanszy
Jeśli zastanawiacie się, jaki tytuł przedstawimy w Jeśli zastanawiacie się, jaki tytuł przedstawimy w kolejnym odcinku podcastu - spieszymy z odpowiedzią :) Będzie to 🐘 Ark Nova 🐒 którego polskie wydanie (przygotowane przez @portalgamespl) objęliśmy patronatem medialnym 🥰

Materiał nagramy po powrocie z urlopu, na który zabieramy jeden z pierwszych, finalnych egzemplarzy gry 🤩 Dzięki temu planszowe zwierzaki odwiedzą swoich kolegów z praskiego ZOO 😊

PS. Grę możecie zamówić np w @3trolle.pl 👍

#arknova #patronatmedialny #pelnapara #portalgames #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #znadplanszy #podcast
9 lat przyszło czekać miłośnikom cywilizacji Sida 9 lat przyszło czekać miłośnikom cywilizacji Sida Meiera, na kolejną inkarnację jej najwierniejszego, planszowego odpowiednika - ⚔️ Clash of Cultures ⚔️.

Czy jednak odświeżona edycja tego ameri-klasyka prezentuje się dziś równie okazale, co w latach swej świetności? 

A może uchyliwszy wieko okazałego "sarkofagu", w jaki spakowano nowe wydanie, odkryjemy jedynie podsuszoną mumię? 😱

Między innymi o tym opowiadamy w naszej audioRECENZJI 🎙️ 👫

Do posłuchania na YouTube, Spotify i iTunes 🎧

#clashofcultures #portalgames #wizkids #pelnapara #znadplanszy #gryplanszowe #sidmeierscivilization #boardgamegeek #boardgames #podcast
Dziś na stole (niczym na szczycie piramidy) wylądo Dziś na stole (niczym na szczycie piramidy) wylądowało Origins: Pierwsi Budowniczowie aka Ancient Aliens: The Game 😅 

Erich von Däniken z pewnością byłby dumny z doboru tematyki, niemniej w praktyce tyle jej w grze, ile prawdy w publikacjach słynnego szwajcara ;) Ba, zaryzykujemy stwierdzenie, że spośród wszystkich poznanych przez nas gier Adama Kwapińskiego, tej zdecydowanie najbliżej do kategorii, którą zwykliśmy nazywać "średnio ciężkim euro o niczym"...

Pretekstowa tematyka nie oznacza bynajmniej, że w Origins nie znajdziemy ciekawych pomysłów, a kolejne rozgrywki nie dostarczą chwil przyjemnego kombinowania - o to możecie być spokojni 👍

Optymalizacja ograniczonych zasobów, perfekcyjne zamykanie dzielnic, próba zaplanowania "żywota" naszych kościanych robotników, rywalizacja na torach świątyń i zdobywanie kontroli nad znakami zodiaku - to wszystko działa tu co najmniej dobrze, a czasem budzi nawet nieco emocji (szczególnie, gdy nagle "cena" akcji rośnie, lub przeciwnik podbiera upatrzony przez nas kafelek). 

Niemniej nas takie tytuły już chyba zwyczajnie nie bawią na tyle, by zagwarantować sobie stałe miejsce w kolekcji 🤷 Zbyt mocno to wszystko arbitralne, mechanikom daleko do naturalnego i płynnego układania się w głowie, a wspomniana suchość nie pomaga w przypominaniu ich sobie po dłuższej przerwie.

Nieco więcej o grze opowiemy w kolejnym odcinku podcastu, który pojawi się niebawem :)

#origins #rebelpl #podcast #pelnapara #znadplanszy #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames
Co wyszło z fuzji mechanik Terraformacji Marsa i R Co wyszło z fuzji mechanik Terraformacji Marsa i RFTG? 🚀 Przekonacie się słuchając nowego odcinka naszego podcastu 🎧

#terraformacjamarsa #terraformingmars #podcast #pelnapara #znadplanszy #rebelpl #boardgamegeek #boardgames #gryplanszowe #grykarciane #terraformingmars
Stanowisko Międzyplanetarnego Komitetu Olimpijskie Stanowisko Międzyplanetarnego Komitetu Olimpijskiego "Mars 2222":

"Reprezentacja Marsa zostaje zdyskwalifikowana z powodu wykrycia w organizmie zawodnika E. Aresa, wysokiego stężenia niedozwolonych substancji z rodziny RftG".

(Innymi słowy - starsza siostra (TM) i brat (RftG) "Ekspedycji Ares" zdecydowanie lepsze 😅 )

#terraformacjamarsa #ekspedycjaares #rebelpl #pelnapara #podcast #znadplanszy #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #terraformingmars
❄️ Na potęgę mrożonego czerepu! ❄️ (czy jakoś tak ❄️ Na potęgę mrożonego czerepu! ❄️
(czy jakoś tak 😅)

#rebelpl #pandemic #worldofwarcraft #blizzard #wrathofthelichking #gryplanszowe #boardgames #boardgamegeek #znadplanszy #pelnapara #podcast
Na chorzowskim stadionie w najlepsze trwa Portalco Na chorzowskim stadionie w najlepsze trwa Portalcon, a tymczasem u Pełnej pary remanent 😫 📦

Wraz z nowym rokiem w życie wprowadzamy kilka "postanowień", wśród których jednym z najważniejszych jest odchudzenie kolekcji 💪 (w tym jak na zdjęciu, ze zbędnych pudełek dodatków).

Pierwsza, najbardziej oczywista partia makulatury trafiła dziś na śmietnik 🚮 

Szafy, regały i podłoga odetchnęły z ulgą 😌 ale do ideału wciąż bardzo daleko 😥 
Przed nami jeszcze sporo pracy, sprzedaży i trudnych decyzji, a wszystko po to, by finalnie móc powiedzieć "GRAM" (a nie tylko "MAM") ☺️

A, no i jak widzicie - żyjemy ;) Być może jeszcze w styczniu usłyszymy się w kolejnym odcinku podcastu, ale o czym będzie? Tego sami jeszcze nie wiemy 🤷

PS. Portalconowe zapowiedzi pewnie zdążyliście już zobaczyć na każdym możliwym fanpageu, więc póki co napiszemy tylko - "well done Mr. Prezes, well done" 🤓👍

/edit.
📦 jeśli pojawią się kolejne boxy - zamiast z marszu wyrzucać, damy Wam możliwość ich odbioru :)
♻️ plastik z fotki został później odpowiednio posegregowany 👍

#remanent #backtothegym #pelnapara #portalcon #gryplanszowe #boardgames #podcast #porządki #zaduzogier
Życzenia w blasku choinki 🎄 gorące kakao ☕ i czeko Życzenia w blasku choinki 🎄 gorące kakao ☕ i czekoladki 🍫 Wraz z @nasza_ksiegarnia_gry dbamy o to, by grudniowym rozgrywkom towarzyszył odpowiedni nastrój 🥰
#naszaksięgarniagry #wesolychswiat #pelnapara #podcast #gryplanszowe #znadplanszy #merrychristmas #boardgames
Grudzień, za oknem pierwszy śnieg ❄️ a na blogu wł Grudzień, za oknem pierwszy śnieg ❄️ a na blogu właśnie wylądował Poradnik prezentowy 👫 🎁

Sezon świąteczny rozpoczęty! 🎅🏻

W kolejnej, 8 już edycji naszego poradnika, dłuugo opowiadamy o 30 tytułach wydanych w Polsce przez: @albipolska @factoryofideas
@egmont_polska @galeforcenineofficial @galaktagames @lacertapl @luckyduckgamespl @nasza_ksiegarnia_gry @ogry_games @portalgamespl
@ravensburgerglobal @rebel_pl

Mamy nadzieję, że wśród polecanek znajdziecie coś, co zagości pod choinką 🎄🎁

Poradnik znajdziecie na Youtube, Spotify i w apkach podcastowych 🎧

#poradnikprezentowy #pelnapara #znadplanszy #albipolska #galakta #luckyduckgames #naszaksiegarniagry #ogrygames #portalgames #ravensburger #rebelpl #gryplanszowe #boardgames #boardgamegeek #bożenarodzenie #christmas #prezent
Rozbite akwarium, złota rybka trzepocząca w konwul Rozbite akwarium, złota rybka trzepocząca w konwulsjach na mokrej podłodze, kopcący ogarek i krew, wszędzie krew... 
Nagle światło, kolejny raz budzę się z tego samego koszmaru [...]

Od niechcenia zaglądam do skrzynki. Robię to raz na kilka dni, nie licząc na nic poza rachunkami i ofertą kupna mieszkania. 

- A to ciekawe - szara koperta? Od kogo? ✉️

Policja?! Przesłuchanie?! Zabójstwo?! 🩸 

- A może to nie był tylko sen?! ... 😱

A może to 100 lat doświadczenia w marketingu i tworzeniu niesamowitych historii? 😅

Oj, w takiej akcji promocyjnej dawno nie uczestniczyliśmy! 🤩

Za chwile grozy dziękujemy wydawnictwu @nasza_ksiegarnia_gry gratulując Jubileuszu 🥳 i z niecierpliwością oczekując premiery "Niepożądanych gości" 🕵️‍♂️🕵️‍♀️

#naszaksiegarnia #jubileusz #100lat #pelnapara #podcast #znadplanszy #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #unusualsuspects #niepożądanigoście #naszaksięgarniagry
Druga połowa listopada może oznaczać tylko jedno - Druga połowa listopada może oznaczać tylko jedno - najwyższy czas zabrać się za przygotowania do kolejnej edycji Poradnika Prezentowego! 🎅 🎁

Wybraliśmy dla Was ponad 20 tytułów, które ukazały się w Polsce w ciągu ostatnich 12 miesięcy, by jak zwykle zaprezentować je Pełną parą w 7 kategoriach 🤓👍

Do usłyszenia pod koniec miesiąca! 👩🏻‍🤝‍👨🏼🎙️

#poradnikprezentowy #pelnapara #corazblizejswieta #znadplanszy #boardgames #gryplanszowe #boardgamegeek #christmas
📣 Uwaga 📣 Ktoś rozprowadza fałszywe Zamki Burgund 📣 Uwaga 📣

Ktoś rozprowadza fałszywe Zamki Burgundii!

Autor ten sam,
Wygląd ten sam,
Tytuł prawie ten sam...

Ale to nie są Zamki Burgundii!

To zupa jest z brukselek! 

tzn. to zamki są Toskanii! 😅

Recenzja tej dość zaskakującej gry Stefana Felda w najnowszym odcinku podcastu 🎙️

#rebelpl #znadplanszy #pelnapara #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #zamkitoskanii #castlesoftuscany #stefanfeld
⚔️ Reavers of Midgard ⚔️ to kolejny tytuł z portfo ⚔️ Reavers of Midgard ⚔️ to kolejny tytuł z portfolio @portalgamespl któremu przyglądamy się w najnowszym odcinku podcastu🎙️

Czy wojaże zachłannych wikingów przypadły nam do gustu? Sprawdźcie sami! 🎧 😊

#pelnapara #znadplanszy #portalgames #reaversofmidgard #gryplanszowe #boardgames #boardgamegeek
W ostatnim odcinku podcastu sprawdzaliśmy, jak suc W ostatnim odcinku podcastu sprawdzaliśmy, jak sucha jest Praga Caput Regni (@portalgamespl), poprzedzając to dogłębnym zbadaniem tematu 🏰 🍺 🇨🇿

To już chyba tzw. "Method reviewing" 😂

#portalgames #pragacaputregni #pelnapara #podcast #znadplanszy #gryplanszowe #boardgamegeek #boardgames #praga #praha #czechrepublic
Obserwuj na Instagramie

NAJNOWSZE KOMENTARZE

  • Pamięć, uwaga, zmysły – zapamiętywanie « Notatki z(a)planszowanego Pingwina - Faras – planszówkowa archeologia
  • pelnaparaZnadPlanszy - Istanbul – Biegając między straganami
  • Dawid - Istanbul – Biegając między straganami
  • pelnaparaZnadPlanszy - Pełną parą #1 (GenCon 2018, Zamek Smoków, Azul, Santorini)
  • pelnaparaZnadPlanszy - Pełną parą #1 (GenCon 2018, Zamek Smoków, Azul, Santorini)

NAJNOWSZE WPISY

  • Massive Darkness 2 + Heavenfall [audioRECENZJA]19 października 2022 - 22:57
  • Clash of Cultures: Monumentalna Edycja Polska [audioRECENZJA]11 maja 2022 - 19:54
  • Origins: Pierwsi Budowniczowie [audioRECENZJA]7 kwietnia 2022 - 14:27
  • REBELowe „crossovery” [Ekspedycja Ares, Wrath of the Lich King]17 lutego 2022 - 07:00
  • Koniec przerwy… czyli co/czy dalej? [odcinek specjalny]16 lutego 2022 - 07:00
  • Świąteczny poradnik prezentowy Pełnej Pary – Edycja 20211 grudnia 2021 - 05:30
  • Express EUROpa [Praga Caput Regni, Aqua Garden, Reavers of Midgard, Glen More II, Zamki Toskanii]12 listopada 2021 - 08:00
  • Czerwona Katedra [audioRECENZJA]20 września 2021 - 17:00
  • Sezon na Kaczki #1: Na tropie Przeznaczenia3 września 2021 - 13:00
  • Rozstrzygnięcie konkursu „Moja pierwsza Zombikalipsa”7 lipca 2021 - 15:59

Kategorie

  • Blog
  • Cykle
  • Dodatki do gier
  • Felietony
  • Gry ameri
  • Gry euro
  • Gry imprezowe
  • Gry jednoosobowe
  • Gry karciane
  • Gry kooperacyjne
  • Gry LCG
  • Gry logiczne
  • Gry przygodowe
  • Gry rodzinne
  • Gry strategiczne
  • Konkurs
  • Łamigłówki
  • Podcast
  • Recenzja
  • Rozmaitości
  • Summoner Wars
  • Summoner Wars – Konkursy
  • Summoner Wars – Recenzje
  • Summoner Wars – Wieści
  • Wideorecenzje

Pages

  • Kontakt
  • Podcast
  • Summoner Wars
  • Współpraca
  • Recenzje
  • Recenzje
  • Rozmaitości
  • Wieści
  • Konkursy
  • Rozmaitości
  • Konkursy

Archiwa

  • październik 2022 (1)
  • maj 2022 (1)
  • kwiecień 2022 (1)
  • luty 2022 (2)
  • grudzień 2021 (1)
  • listopad 2021 (1)
  • wrzesień 2021 (2)
  • lipiec 2021 (1)
  • czerwiec 2021 (2)
  • maj 2021 (1)
  • marzec 2021 (2)
  • luty 2021 (2)
  • styczeń 2021 (2)
  • grudzień 2020 (1)
  • listopad 2020 (2)
  • październik 2020 (2)
  • wrzesień 2020 (4)
  • sierpień 2020 (2)
  • lipiec 2020 (4)
  • czerwiec 2020 (2)
  • maj 2020 (1)
  • kwiecień 2020 (2)
  • marzec 2020 (3)
  • luty 2020 (3)
  • styczeń 2020 (1)
  • grudzień 2019 (1)
  • listopad 2019 (2)
  • październik 2019 (2)
  • wrzesień 2019 (3)
  • sierpień 2019 (1)
  • lipiec 2019 (6)
  • czerwiec 2019 (3)
  • maj 2019 (2)
  • kwiecień 2019 (2)
  • marzec 2019 (5)
  • luty 2019 (3)
  • styczeń 2019 (1)
  • grudzień 2018 (1)
  • listopad 2018 (1)
  • październik 2018 (1)
  • wrzesień 2018 (1)
  • sierpień 2018 (2)
  • czerwiec 2018 (3)
  • sierpień 2017 (2)
  • lipiec 2017 (2)
  • czerwiec 2017 (2)
  • kwiecień 2017 (1)
  • luty 2017 (3)
  • grudzień 2016 (2)
  • listopad 2016 (1)
  • październik 2016 (2)
  • wrzesień 2016 (1)
  • sierpień 2016 (2)
  • lipiec 2016 (1)
  • maj 2016 (5)
  • kwiecień 2016 (2)
  • luty 2016 (2)
  • styczeń 2016 (1)
  • grudzień 2015 (4)
  • listopad 2015 (3)
  • październik 2015 (3)
  • wrzesień 2015 (1)
  • sierpień 2015 (3)
  • lipiec 2015 (8)
  • czerwiec 2015 (1)
  • maj 2015 (3)
  • kwiecień 2015 (4)
  • marzec 2015 (2)
  • luty 2015 (6)
  • styczeń 2015 (5)
  • grudzień 2014 (7)
  • listopad 2014 (5)
  • październik 2014 (7)
  • wrzesień 2014 (8)
  • sierpień 2014 (5)
  • lipiec 2014 (13)
  • czerwiec 2014 (5)
  • maj 2014 (4)
  • kwiecień 2014 (1)
  • luty 2014 (2)
  • styczeń 2014 (3)
  • grudzień 2013 (6)
  • listopad 2013 (3)
  • październik 2013 (6)
  • wrzesień 2013 (4)
  • sierpień 2013 (3)
  • lipiec 2013 (7)
  • czerwiec 2013 (8)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Pełną parą | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Colt Express – Napad na pociąg „Wyobraźnia” Link to: Colt Express – Napad na pociąg „Wyobraźnia” Colt Express – Napad na pociąg „Wyobraźnia” Link to: Pimp My Boardgame – Cyclades Link to: Pimp My Boardgame – Cyclades Pimp My Boardgame – Cyclades
Scroll to top Scroll to top Scroll to top