Staramy się, by każda z naszych recenzji miała swój własny niepowtarzalny styl. Chcielibyśmy przy okazji recenzowania kolejnych tytułów, poruszać również kwestie bardziej ogólne i na ich tle prezentować omawianą grę. Mamy nadzieję, że takie podejście przypadnie Wam do gustu.
Puk, puk – czy ktoś tu jeszcze zagląda? Z tej strony Adam i Iwona, czyli Pełna para :)
Po dwóch miesiącach przymusowej przerwy wracamy do nagrywania, by podzielić się z Wami wrażeniami z kwarantannowych rozgrywek.
Czytaj dalej
![Dice Throne: Season One Rerolled [audioRECENZJA]](https://pelnapara.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/17/2021/03/dice-845x321.jpg)
Gdybyśmy mieli wskazać jeden dźwięk, który jednoznacznie kojarzy się nam z grami planszowymi, byłby to – spływający na uszy niczym balsam – grzechot kości gotowych na ten jedyny, najważniejszy rzut. Rzut który ZMIAŻDŻY PRZECIWNIKA, DA UPRAGNIONE ZWYCIĘSTWO, SIĘGNIE PO KORONĘ WŁADZY, OMINIE WIĘZIENIE… uff, ok – ciut się zapędziliśmy…
Tak, lubimy kości :D
Dawno, dawno temu, gdzieś w okolicach roku 2010, zakupiliśmy grę, która do dziś może „szczycić się” mianem najbrzydszego eurosucharka naszej kolekcji. Mowa naturalnie o Caylusie, który w kolejnej audioRECENZJI Pełnej pary staje w szranki ze swym młodszym bratem – odświeżoną edycją „1303”.
Kto wyjdzie cało z tego pojedynku?
W poszukiwaniu ulubionego area-control zawędrowaliśmy na półwysep Jukatan, gdzie do walki o władzę ponownie włączyli się sami bogowie…
Skłamalibyśmy przyznając, że na jakąkolwiek planszówkę czekaliśmy w roku 2020 tak, jak na komputerowego Cyberpunka 2077…
Dziś, poznawszy historię V i Johnnego, wciąż nie potrafimy jednoznacznie ocenić tytułu REDów, stąd tym bardziej cieszy, że Solar City, tak bliskie Cyberpunkowi od strony tematu i dzielące z nim, pewne wydawnicze trudności, nie pozostawiło nas w podobnej, recenzenckiej „kropce”.
„Gdzie lepiej być może, gdzie?
Na morza dnie, na morza dnie,
Bo tam gdzie sucho,
Może być krucho,
Posłuchaj mnie!
Oni na górze, uwierz mi,
W słońcu harują całe dni.
My tylko jemy i dryfujemy,
Na morza dnie!”
„Ruin has come to our… wallets!” Chciałoby się powiedzieć parafrazując narratora Darkest Dungeon. Dzięki platformie Kickstarter na rynku pojawia się coraz więcej adaptacji gier wideo i to zrealizowanych z rozmachem porównywalnym do skali oryginałów. Bloodborn od CMON, DOOM od FFG, a teraz Darkest Dungeon: The Board Game francuskiego Mythic Games! Wydawcy nie próżnują, a my raz za razem zmuszeni jesteśmy wykonywać kolejne testy silnej woli… bez powodzenia.
Cykl książek o Harrym Potterze zajmuje szczególne miejsce w naszej biblioteczce, stanowiąc obok Władcy Pierścieni, opowiadań Sapkowskiego i powieści Lewisa swego rodzaju bramę, którą wkroczyliśmy do świata literackiej fikcji spod znaku magii, miecza, różdżek i starych szaf. Nic więc dziwnego, że posiadając tak pokaźny bagaż emocjonalny, na każdą grę z małym czarodziejem nadal czekamy, jak na list z Hogwartu.
To już 6 lat odkąd pierwszy raz poprowadziliśmy nasze małe imperia ku chwale i jabłkowej (lub pomidorowej) potędze :D A gdyby liczyć nasze pierwsze spotkanie z mechaniką 51 Stanu, stuknie równo dycha – ależ ten czas galopuje! Można śmiało powiedzieć, że to już całkiem spory kawałek naszej planszowej historii…
3.. 2.. 1.. Rozpoczynam symulację projektu „Pangea”. Cofamy się o 290 mln lat do okresu Permu. Waszym zadaniem jest ewoluować i przetrwać sterowaną gromadą fauny paleozoicznej. Gromady testowe to: Bezkręgowce, Płazy, Synapsydy i Zauropsydy. Eksperyment przeprowadzimy w oparciu o założenia ewolucji poprzez dobór naturalny. Symulacja zakończy się wielkim wymieraniem permskim. Po zakończeniu poproszę o przedstawienie wniosków. Czy są jakieś pytania?